 چهار خرداد و شهادت بنیانگذاران |
با درود به حنیف کبیر، حنیف راهگشا و بنیانگذار و یاران وفادارش؛ شهیدان بنیانگذار سعید محسن و علی اصغر بدیع زادگان و دو عضو مرکزیت سازمان، مجاهدان شهید محمودعسکری زاده و رسول مشکین فام؛ الگوهای نخستین فدا و صداقت و پایداری و صلابت ؛ پیشتازانی که به قول پدرطالقانی ” راه جهاد را گشودند”، پیشگامانی که در شام تیره آن روزگار «مشعل»ها را برافروختند و «امید تاریخ فردا» شدند، مجاهدانی که «غبار از رخ دین زدودند» و از «توحید و از نوک پیکان رزم»، «ره انقلابی نوین را گشودند» و رودرروی جباران حاکم و مرتجعان دین فروش، این پیام را به ارمغان آوردند که مرزبندی حقیقی نه بین «بی خدا» و«باخدا» به گونه یی صوری، بلکه بین استثمارشونده و استتثمارکننده در صحنه عمل اجتماعی و سیاسی ترسیم می شود. و عاقبت نیز در سحرگاهان 4خرداد51، با خون سرخشان که توسط دژخیمان دیکتاتوری شاه بر زمین ریخته شد، حقانیت عقیده و آرمان خود را مهر کردند.
واقعیت این است که اهمیت فدای بزرگ آنان را وقتی می توان خوب فهمید، که تا اندازه یی به فضای سیاسی آن موقع ایران اشراف داشته باشیم. دورانی که بعد از خیانتهای حزب توده به مصدق در سال1332، فضا آکنده از یأس و ناامیدی و بی عملی بود. روزهای سختی که مردم و به ویژه روشنفکران علاوه بر معضل مشخص نبودن راه، با مشکل مهمتری رو به رو بودند و از فقدان نور امید، گرمای فدا و مایه گذاشتن و شکافتن راه با پرداخت بهای آن رنج می بردند.
بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران ، به خصوص شخص محمد حنیف نژاد، علاوه بر این که در سال44 راه را باز کردند و با نشان دادن راه نبرد انقلابی، بن بست را شکستند، پس از دستگیریشان در سال1350 نیز رسالت خود را دیگر در این می دیدند که خون خود را به عنوان تضمین پیروزی فدیه این راه نمایند. این حقیقتی بود که آنها به روشنی آن را بیان می کردند. این موضع بسیار مهمی بود که بنیانگذاران سازمان و به طور خاص حنیف کبیر روی آن تأکید ویژه یی داشتند. حرفشان این بود که تضمین گشوده شدن راه، راه نبرد انقلابی و سازمان یافته، فدا و شهادت خود آنهاست. آری شهادت و از دست دادن بنیانگذاران سازمان که یک سرمایه ملی و میهنی برای تمام مردم ایران بودند، به رغم این که برای مقاومت مردم ایران بسیار سنگین بود، اما به دلیل آن که بذر یک مبارزه انقلابی را زیر پرچم اسلام انقلابی کاشت، بسیار گرانقدر است. اسلامی که مرتجعان طی یک تاریخ به آن خیانت کرده و آن را به انحرافش کشیده بودند. به همین جهت 4 خرداد که درحقیقت مسیر حوادث آن توسط خود بنیانگذاران رقم زده شد، یک راهگشایی بسیار باشکوه در تاریخ مردم ما بود. اهمیت تاریخساز این مسأله را فقط می توان با بازگشت (ولو چند لحظه) به آن روزگار و یادآوری فضای یأس آلودی که بر مردم ایران و به خصوص روشنفکران حاکم بود، درک کرد و بن بست شکنی این ذبح عظیم را نیز فهمید. بدین ترتیب 4 خرداد در تاریخ ایران به یک سرفصل، به یک روز مرزبندی تاریخی تبدیل شد.
خانم مریم رجوی رییس جمهور برگزیده ی مقاومت تصریحا 4 خرداد را سرفصلی خوانده اند که مرز دو ایدئولوژی، دو اسلام و دو دنیای متفاوت در رهبری مبارزات مردمی را ترسیم کرده است:
« مرز بین اسلام شاه و شیخ و دیگر اسلامهای استثماری با اسلام مجاهدین که از زمین تا آسمان تفاوت دارد».
وراستی که مجاهدین درگذر قریب 4 دهه پس از شهادت بنیانگذاران ، ماندگاری و سرفرازی سازمانشان را درجوشش همان خون می بینند. در زندگی و رویکرد بنیانگذران سازمان و به خصوص آخرین اوج آن درحماسه4 خرداد، چیزی جز نور و یقین و ایمان به پیروزی و افق روشن آینده دیده نمی شود.
حنیف نژاد در آخرین پیامش به مجاهدین و نسلهای آینده گفت :
«روزگاری بود که گروه شما، که ما آن را بنیاد گذاشتیم، هیچ نداشت، فی الواقع هیچ، اما به تدریج بر امکانات و قدرت ما افزوده شد پس دل قوی دارید که بازهم خدا با ماست. همان نیروی عظیمی که ما را به این حد رسانده، قادر است ما را حفظ کند و در کنف حمایت خود گیرد و از هیچ فیضی ما را محروم ندارد و به اذن خودش باز هم بالاتر و بالاتر از اینها برساند. لیکن ادامه راه خدا هشیاری می خواهد، صداقت و احساس مسئولیت می خواهد»
واقعیت این است که اهمیت فدای بزرگ آنان را وقتی می توان خوب فهمید، که تا اندازه یی به فضای سیاسی آن موقع ایران اشراف داشته باشیم. دورانی که بعد از خیانتهای حزب توده به مصدق در سال1332، فضا آکنده از یأس و ناامیدی و بی عملی بود. روزهای سختی که مردم و به ویژه روشنفکران علاوه بر معضل مشخص نبودن راه، با مشکل مهمتری رو به رو بودند و از فقدان نور امید، گرمای فدا و مایه گذاشتن و شکافتن راه با پرداخت بهای آن رنج می بردند.
بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران ، به خصوص شخص محمد حنیف نژاد، علاوه بر این که در سال44 راه را باز کردند و با نشان دادن راه نبرد انقلابی، بن بست را شکستند، پس از دستگیریشان در سال1350 نیز رسالت خود را دیگر در این می دیدند که خون خود را به عنوان تضمین پیروزی فدیه این راه نمایند. این حقیقتی بود که آنها به روشنی آن را بیان می کردند. این موضع بسیار مهمی بود که بنیانگذاران سازمان و به طور خاص حنیف کبیر روی آن تأکید ویژه یی داشتند. حرفشان این بود که تضمین گشوده شدن راه، راه نبرد انقلابی و سازمان یافته، فدا و شهادت خود آنهاست. آری شهادت و از دست دادن بنیانگذاران سازمان که یک سرمایه ملی و میهنی برای تمام مردم ایران بودند، به رغم این که برای مقاومت مردم ایران بسیار سنگین بود، اما به دلیل آن که بذر یک مبارزه انقلابی را زیر پرچم اسلام انقلابی کاشت، بسیار گرانقدر است. اسلامی که مرتجعان طی یک تاریخ به آن خیانت کرده و آن را به انحرافش کشیده بودند. به همین جهت 4 خرداد که درحقیقت مسیر حوادث آن توسط خود بنیانگذاران رقم زده شد، یک راهگشایی بسیار باشکوه در تاریخ مردم ما بود. اهمیت تاریخساز این مسأله را فقط می توان با بازگشت (ولو چند لحظه) به آن روزگار و یادآوری فضای یأس آلودی که بر مردم ایران و به خصوص روشنفکران حاکم بود، درک کرد و بن بست شکنی این ذبح عظیم را نیز فهمید. بدین ترتیب 4 خرداد در تاریخ ایران به یک سرفصل، به یک روز مرزبندی تاریخی تبدیل شد.
خانم مریم رجوی رییس جمهور برگزیده ی مقاومت تصریحا 4 خرداد را سرفصلی خوانده اند که مرز دو ایدئولوژی، دو اسلام و دو دنیای متفاوت در رهبری مبارزات مردمی را ترسیم کرده است:
« مرز بین اسلام شاه و شیخ و دیگر اسلامهای استثماری با اسلام مجاهدین که از زمین تا آسمان تفاوت دارد».
وراستی که مجاهدین درگذر قریب 4 دهه پس از شهادت بنیانگذاران ، ماندگاری و سرفرازی سازمانشان را درجوشش همان خون می بینند. در زندگی و رویکرد بنیانگذران سازمان و به خصوص آخرین اوج آن درحماسه4 خرداد، چیزی جز نور و یقین و ایمان به پیروزی و افق روشن آینده دیده نمی شود.
حنیف نژاد در آخرین پیامش به مجاهدین و نسلهای آینده گفت :
«روزگاری بود که گروه شما، که ما آن را بنیاد گذاشتیم، هیچ نداشت، فی الواقع هیچ، اما به تدریج بر امکانات و قدرت ما افزوده شد پس دل قوی دارید که بازهم خدا با ماست. همان نیروی عظیمی که ما را به این حد رسانده، قادر است ما را حفظ کند و در کنف حمایت خود گیرد و از هیچ فیضی ما را محروم ندارد و به اذن خودش باز هم بالاتر و بالاتر از اینها برساند. لیکن ادامه راه خدا هشیاری می خواهد، صداقت و احساس مسئولیت می خواهد»
درکتاب «تاریخ سیاسی 25ساله ایران»، خاطره یی درباره صبح خونین 4 خرداد به نقل از یکی از «فعالین نهضت مقاومت ملی ایران و عضو شورای مرکزی جبهه ملی دوم» نقل شده که بسیار تکان دهنده است. این شخصیت در خرداد1351 در قزل قلعه زندانی بوده است. گروهبان ساقی، رئیس وقت زندان که از شکنجه گران به نام و قدیمی ساواک بود جریان اعدام حنیف نژاد را برای وی نقل کرده که عینا درکتاب آمده است:
«صبح روز 4خرداد1351 گروهبان ساقی به سلول من آمد. رنگ پریده و عصبی می نمود. احوالش را پرسیدم، گفت: امروز شاهد منظره یی بودم که تا عمر دارم فراموش نمی کنم. حدود ساعت4صبح قرار بود حکم اعدام درباره حنیف نژاد و دوستانش اجرا شود. من هم ناظر واقعه بودم، هنگامی که به اتفاق یکی دیگر از مأمورین زندان به سلول او رفتیم تا او را برای اجرای مراسم اعدام به میدان تیر چیتگر ببریم، حنیف نژاد بیدار بود. همین که ما را دید گفت: می دانم برای چه آمده اید. آن گاه رو به قبله ایستاد و با تلاوت آیاتی از قرآن، دستها را بالا برد و گفت: خدایا، شاکرم به درگاهت. این توفیق را نصیبم کردی که در راه آرمانم شهید شوم سپس همراه ما به راه افتاد. پس از انجام مراسم مذهبی، در حضور قاضی عسگر، او را به طرف میدان تیر حرکت دادیم. در طول راه تکبیرگویان، شکرگزاری می کرد و تا لحظه تیرباران بدین کار ادامه داد، گویی به عروسی می رفت!»(1)
به این ترتیب صبحگاه 4خرداد1351 با خون کسی رنگین شد که تاریخ میهنش را ورق زد. او به راستی خورشید ماندگار میهنش بود و خونش بدون شک سنگین ترین بهایی است که مجاهدین در مسیر تحقق و اثبات آرمانشان داده اند. رهبر مقاومت مسعود رجوی در مراسم بزرگداشت 4 خرداد(سال 1373) در همین باره گفته است: «پس از سه دهه، آدم خوب می تواند ببیند که این بنیانگذاران سازمان، از لحاظ عنصر انقلابی و ضداستثماری خیلی مایه دار و خیلی جگردار بودند. از قدم و نفسشان، ایمان می بارید. محصوصاًً محمد حنیف، که در آن روزگاری که کسی با این چیزها کاری نداشت، چنین توانمندی و ظرفیتی داشت، اگرچه مشیت این بود و شاید هم ازبزرگی و نقش و رسالتشان بود، که روزهای ماندگاری و رشد و ارتقای همان مجاهدین را ندیدند و در سرفصلی به شهادت رسیدند که هنوز چیزی تعیین تکلیف نشده بود و همان سازمان مجاهدینی هم که قرار بود باشد، ضربه خورده بود. با این حال آنها خورشیدی را در افق می دیدند
شاید هم که من معکوس می گویم و در حقیقت به خاطر همان خونها بود که از قضا مجاهدین آن روزگار، مجاهدین شدند. به خاطر همان خونها و نفسها بود که چیزی چرخید. شاید هم چون ما در حالت غفلت و عدم آمادگی ضربه خورده بودیم، اگر آن بها، آن قیمت و آن خونها، محصوصاًً خون خود محمدآقا نبود، موضوع فرق می کرد. آن موقع، قدر و قیمتش شناخته شده نبود، همه چیز و همه کس مادون این بودند که اصلاً این چیزها فهم و درک شود. امروز نسل ما این موهبت را دارد که بعد از 30سال و بعد از صدهزار شهید، ارزشی مثل «مریم» را فهم بکند
در مثل ـ و نه در قیاس ـ اگر امام حسین و عاشورایی نبود، خیلی ارزشها مکتوم می ماند و کسی نمی فهمید که حسین کیست. چیزی نبود! حتی برای این که خودش فهم بشود ، باید خودش نثار می شد. این خیلی سنگین است، ولی اصلاً امام حسین یعنی همین دیگر! شکستن بن بست یعنی همین! از تیرگی و جهل و لجن درآمدن، یعنی همین! و خون حنیف سنگین ترین بهایی بود که مجاهدین پرداختند
در 28سال گذشته، در مقاطع و وقایع و لحظات مختلف، بارها و بارها به این فکر افتادم که راستی اگر بنیانگذار کبیرمان نبود، من خودم در کجا بودم؟ جواب همبرایم روشن است که در هیچ کجا. یعنی که هرگز راه یافته و هدایت شده نمی بودم. این جاست که با تمام وجود به روان پرفتوح او درود می فرستم و از خدا می خواهم که بر شأن و مراتبش بیفزاید»(2).
یک بار دیگر در سالروز شهادت بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران، با درود بر ارواح طیبه آنان و با تأسی به سنت جبرشکن، رزمنده و شکافنده مجاهد خلق که آن پیشتازان بنیان گذاشتند، با آنان تجدید عهد می کنیم و برقیام خود برای تحقق راه و آرمان پرشکوه مجاهد خلق پیمان می بندیم. سلام برآنان و برتبار عقیدتیشان، درود، درود، درود.
پانویس:
(1) کتاب تاریخ سیاسی 25ساله ایران نوشته سرهنگ غلامرضا نجاتی صفحات 406و407
«صبح روز 4خرداد1351 گروهبان ساقی به سلول من آمد. رنگ پریده و عصبی می نمود. احوالش را پرسیدم، گفت: امروز شاهد منظره یی بودم که تا عمر دارم فراموش نمی کنم. حدود ساعت4صبح قرار بود حکم اعدام درباره حنیف نژاد و دوستانش اجرا شود. من هم ناظر واقعه بودم، هنگامی که به اتفاق یکی دیگر از مأمورین زندان به سلول او رفتیم تا او را برای اجرای مراسم اعدام به میدان تیر چیتگر ببریم، حنیف نژاد بیدار بود. همین که ما را دید گفت: می دانم برای چه آمده اید. آن گاه رو به قبله ایستاد و با تلاوت آیاتی از قرآن، دستها را بالا برد و گفت: خدایا، شاکرم به درگاهت. این توفیق را نصیبم کردی که در راه آرمانم شهید شوم سپس همراه ما به راه افتاد. پس از انجام مراسم مذهبی، در حضور قاضی عسگر، او را به طرف میدان تیر حرکت دادیم. در طول راه تکبیرگویان، شکرگزاری می کرد و تا لحظه تیرباران بدین کار ادامه داد، گویی به عروسی می رفت!»(1)
به این ترتیب صبحگاه 4خرداد1351 با خون کسی رنگین شد که تاریخ میهنش را ورق زد. او به راستی خورشید ماندگار میهنش بود و خونش بدون شک سنگین ترین بهایی است که مجاهدین در مسیر تحقق و اثبات آرمانشان داده اند. رهبر مقاومت مسعود رجوی در مراسم بزرگداشت 4 خرداد(سال 1373) در همین باره گفته است: «پس از سه دهه، آدم خوب می تواند ببیند که این بنیانگذاران سازمان، از لحاظ عنصر انقلابی و ضداستثماری خیلی مایه دار و خیلی جگردار بودند. از قدم و نفسشان، ایمان می بارید. محصوصاًً محمد حنیف، که در آن روزگاری که کسی با این چیزها کاری نداشت، چنین توانمندی و ظرفیتی داشت، اگرچه مشیت این بود و شاید هم ازبزرگی و نقش و رسالتشان بود، که روزهای ماندگاری و رشد و ارتقای همان مجاهدین را ندیدند و در سرفصلی به شهادت رسیدند که هنوز چیزی تعیین تکلیف نشده بود و همان سازمان مجاهدینی هم که قرار بود باشد، ضربه خورده بود. با این حال آنها خورشیدی را در افق می دیدند
شاید هم که من معکوس می گویم و در حقیقت به خاطر همان خونها بود که از قضا مجاهدین آن روزگار، مجاهدین شدند. به خاطر همان خونها و نفسها بود که چیزی چرخید. شاید هم چون ما در حالت غفلت و عدم آمادگی ضربه خورده بودیم، اگر آن بها، آن قیمت و آن خونها، محصوصاًً خون خود محمدآقا نبود، موضوع فرق می کرد. آن موقع، قدر و قیمتش شناخته شده نبود، همه چیز و همه کس مادون این بودند که اصلاً این چیزها فهم و درک شود. امروز نسل ما این موهبت را دارد که بعد از 30سال و بعد از صدهزار شهید، ارزشی مثل «مریم» را فهم بکند
در مثل ـ و نه در قیاس ـ اگر امام حسین و عاشورایی نبود، خیلی ارزشها مکتوم می ماند و کسی نمی فهمید که حسین کیست. چیزی نبود! حتی برای این که خودش فهم بشود ، باید خودش نثار می شد. این خیلی سنگین است، ولی اصلاً امام حسین یعنی همین دیگر! شکستن بن بست یعنی همین! از تیرگی و جهل و لجن درآمدن، یعنی همین! و خون حنیف سنگین ترین بهایی بود که مجاهدین پرداختند
در 28سال گذشته، در مقاطع و وقایع و لحظات مختلف، بارها و بارها به این فکر افتادم که راستی اگر بنیانگذار کبیرمان نبود، من خودم در کجا بودم؟ جواب همبرایم روشن است که در هیچ کجا. یعنی که هرگز راه یافته و هدایت شده نمی بودم. این جاست که با تمام وجود به روان پرفتوح او درود می فرستم و از خدا می خواهم که بر شأن و مراتبش بیفزاید»(2).
یک بار دیگر در سالروز شهادت بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران، با درود بر ارواح طیبه آنان و با تأسی به سنت جبرشکن، رزمنده و شکافنده مجاهد خلق که آن پیشتازان بنیان گذاشتند، با آنان تجدید عهد می کنیم و برقیام خود برای تحقق راه و آرمان پرشکوه مجاهد خلق پیمان می بندیم. سلام برآنان و برتبار عقیدتیشان، درود، درود، درود.
پانویس:
(1) کتاب تاریخ سیاسی 25ساله ایران نوشته سرهنگ غلامرضا نجاتی صفحات 406و407
بنیانگذار کبیر محمد حنیف نژاد، بذرافشان نخستین صدق و فدا
محمد حنیف نژاد، زاده سرزمین آزادی ستان آذربایجان و تبریز قهرمان است. او در سال1318 به دنیا آمد و از نوجوانی، وقتی که 14ـ15ساله بود، در کوران نهضت ملی کردن نفت و مبارزه ضداستعماری دکتر مصدق قرار گرفت.شخصیت سیاسیش در سالهای اوج جنبش ملی و زمامداری دکتر مصدق و از هنگامی که دانش آموز دبیرستان بود، شکل گرفت. بعداز دبیرستان، وقتی وارد دانشگاه شد و به دانشکده کشاورزی کرج رفت، به عنوان نماینده دانشجویان دانشکده کشاورزی در جبهه ی ملی و یک چهره برجسته در مبارزات دانشجویی شناخته می شد. او در سالهای 39تا 41 عضو فعال نهضت آزادی بود.
حدود 10سال بعد از کودتای 28مرداد، موقعی که شاه برای ادامه حیات رژیمش، دست به رفرم زد و به اصطلاح «انقلاب سفید» راه انداخت، ساواک شاه فعال ترین عناصر احزاب و جنبش دانشجویی را که در آن موقع، موتور مبارزه ضددیکتاتوری بودند، دستگیر کرد.به این ترتیب محمد حنیف نژاد و سعیدمحسن که هر دو از چهره های جوان و پرشور جنبش بودند، در هفته اول بهمن41، و چند روز قبل از برگزاری رفراندوم قلابی شاه، توسط ساواک دستگیر می شوند. در همین دوران زندان است که محمد و سعید به این نتیجه می رسند که دوران حیات جریانهای سیاسی سنتی به پایان رسیده و از همانجا نقش پیشتازانه خود را آغازمی کنند. آنها تا شهریور42 در زندان بودند. بعداز خلاصی از زندان به سربازی رفتند، ولی با هم در ارتباط بودند. دوران سربازی محمد حنیف در پادگان سلطنت آباد و توپخانه اصفهان سپری شد. او انبوهی کتابهای نظامی را از پادگان به خانه می آورد و مطالعه می کرد. لحظه یی از پیگیری شناخت دشمن و افزودن بر هر دانشی که به مبارزه مربوط می شد و پیدا کردن راه مبارزه غافل نبود. و این در شرایطی بود که در آن روزگار سیاه ناشی از انقلاب سفید! بسیاری از کباده کشان اسم و رسم داری در عالم سیاست، حتی در اصل و ضرورت مبارزه شک داشتند و به ضد آن، یعنی رها کردن مبارزه می رسیدند. چون که دیگر در چارچوب احزاب و جریانهای سیاسی موجود، امکانی برای ادامه مبارزه وجود نداشت.اما محمد حنیف نژاد و یارانش با مطالعه عمیق شرایط تاریخی و اجتماعی ایران، بن بست مبارزاتی آن روزگار را شکستند و با تأسیس یک سازمان انقلابی پیشتاز براساس ایدئولوژی اسلام و با تأکید بر مبارزه مسلحانه انقلابی دربرابر دیکتاتوری فاسد شاه، راهی نو دربرابر نسل جوان و جنبش آزادیخواهانه مردم ایران گشودند. راهی که به خصوص با زدودن زنگارهای طبقاتی از چهره اسلام و مرزبندی با ارتجاع، تئوری راهنما و چراغ هدایت مبارزه رهایی بخش مردم ایران در سالها و دهه های بعد گردید.
حدود 10سال بعد از کودتای 28مرداد، موقعی که شاه برای ادامه حیات رژیمش، دست به رفرم زد و به اصطلاح «انقلاب سفید» راه انداخت، ساواک شاه فعال ترین عناصر احزاب و جنبش دانشجویی را که در آن موقع، موتور مبارزه ضددیکتاتوری بودند، دستگیر کرد.به این ترتیب محمد حنیف نژاد و سعیدمحسن که هر دو از چهره های جوان و پرشور جنبش بودند، در هفته اول بهمن41، و چند روز قبل از برگزاری رفراندوم قلابی شاه، توسط ساواک دستگیر می شوند. در همین دوران زندان است که محمد و سعید به این نتیجه می رسند که دوران حیات جریانهای سیاسی سنتی به پایان رسیده و از همانجا نقش پیشتازانه خود را آغازمی کنند. آنها تا شهریور42 در زندان بودند. بعداز خلاصی از زندان به سربازی رفتند، ولی با هم در ارتباط بودند. دوران سربازی محمد حنیف در پادگان سلطنت آباد و توپخانه اصفهان سپری شد. او انبوهی کتابهای نظامی را از پادگان به خانه می آورد و مطالعه می کرد. لحظه یی از پیگیری شناخت دشمن و افزودن بر هر دانشی که به مبارزه مربوط می شد و پیدا کردن راه مبارزه غافل نبود. و این در شرایطی بود که در آن روزگار سیاه ناشی از انقلاب سفید! بسیاری از کباده کشان اسم و رسم داری در عالم سیاست، حتی در اصل و ضرورت مبارزه شک داشتند و به ضد آن، یعنی رها کردن مبارزه می رسیدند. چون که دیگر در چارچوب احزاب و جریانهای سیاسی موجود، امکانی برای ادامه مبارزه وجود نداشت.اما محمد حنیف نژاد و یارانش با مطالعه عمیق شرایط تاریخی و اجتماعی ایران، بن بست مبارزاتی آن روزگار را شکستند و با تأسیس یک سازمان انقلابی پیشتاز براساس ایدئولوژی اسلام و با تأکید بر مبارزه مسلحانه انقلابی دربرابر دیکتاتوری فاسد شاه، راهی نو دربرابر نسل جوان و جنبش آزادیخواهانه مردم ایران گشودند. راهی که به خصوص با زدودن زنگارهای طبقاتی از چهره اسلام و مرزبندی با ارتجاع، تئوری راهنما و چراغ هدایت مبارزه رهایی بخش مردم ایران در سالها و دهه های بعد گردید.
مجاهد شهید سعید محسن، بن بست شکن و راهگشا
شهید بنیانگذار سعید محسن، در سال1318 در یک خانواده متوسط در زنجان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه اش را در همان شهر گذراند و بعد برای ادامه تحصیل به تهران آمد و در رشته مهندسی تأسیسات دانشکده فنی دانشگاه تهران ، فارغ التحصیل شد. دوران دانشجویی سعید مصادف بود با تحولات سیاسی سالهای 39 تا 42. سعید قبل از بنیانگذاری سازمان، به دلیل فعالیتهای سیاسیش دو بار به زندان افتاده بود، بار دوم هنگامی بود که عضو کمیته دانشجویان نهضت آزادی بود و در شب اول بهمن سال41 دستگیر شد و از همان جا رابطه اش با محمد حنیف نژاد هرچه نزدیکتر شد.
سعید در آن سالهای پرتلاطم، بطلان روشهای کهنه یی را که سران نهضت آزادی مبلغش بودند، در عمل مبارزاتی تجربه کرد و شکست آنها را دید و از همان جا بود که به جانب حنیف نژاد شتافت، تا او را در بنیانگذاری سازمان یاری کند. پیش از آن هم با اصغر بدیع زادگان آشنا شده بود. سیل جوادیه در سال41 و خراب شدن انبوهی از خانه های مردم محروم جنوب شهر، از حوادثی بود که دانشجویان و روشنفکران متعهد آن دوره را برای کمک به مردم برانگیخته بود. سعید در رأس فعالیتهای دانشجویانی بود که برای کمک به مردم جوادیه اکیپهای تعمیراتی تشکیل داده بودند. در سال41 هم که زلزله در آوج قزوین، ویرانیهای زیادی به بار آورد، سعید محسن و اصغر بدیع زادگان در رأس گروههای دانشجویی بودند که چند ماه شبانه روزی به کار در میان مردم پرداخته بودند. به زندان افتادنها و مشخص شدن سابقه سیاسی سعید باعث شده بود که در دوران سربازی به جهرم تبعیدش کنند. با آنکه سعید افسر وظیفه بود و مردم جهرم، مثل مردم همه جای ایران چشم دیدن نظامیان شاه را نداشتند، اما روحیه انقلابی و مردمیش و جاذبه او در میان مردم، چنان تأثیری به جا گذاشته بود که مردم روستاهای اطراف جهرم تا مدتها از «مهندس سعید» یاد می کردند.
پس از پایان خدمت نظام وظیفه، سعید به تهران آمد و در کارخانه ارج و سپس کارخانه سپنتا به کار مشغول شد. او هم زمان به فعالیتهای سیاسی خود ادامه داد. مطالعات عمیق و زندگی با محرومترین اقشار جامعه از سعید محسن عنصری ساخته بود که دیگر فعالیتهای رفرمیستی جبهه ملی و نهضت آزادی وی را ارضا نمی کرد. در این ایام او شبانه روز در فکر یافتن چاره یی برای خروج از بن بست مبارزه بود. سرانجام در ملاقات با محمد حنیف نژاد به ضرورت تأسیس یک سازمان انقلابیو حرفه یی برای گشودن بن بست مبارزاتی پی برد و به همراه او و اصغر بدیع زادگان در زمره بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران در آمد.
سعید محسن پس از تأسیس سازمان، به طور خستگی ناپذیر کار می کرد و هفته یی 16جلسه و قرار اجرا می نمود. او در جریان ضربه شهریور سال1350 توسط ساواک شاه دستگیر و به زندان افتاد. یکی از مجاهدان همزنجیر سعید، درباره سعید درزندان چنین نوشته است : «در اردیبهشت51 که بیدادگاههای شاه خائن، بنیانگذاران، اعضای مرکزیت و کادرهای سازمان را محاکمه می کردند، با سعید محسن و دو نفر دیگر هم سلول بودم. سلول کوچک یکنفره یی بود. سعید شعله سلول بود و به آن گرما، نور و نشاط می بخشید و وضع روحیش هیچ تفاوتی با شرایط قبل از دستگیری و خارج از زندان نداشت. همان طور شوخ و بانشاط برایمان شعر می خواند، شوخی می کرد، افسرهای زندان را که برای بازدید سلولها می آمدند دست می انداخت. درعین حال به هیچ وجه از وظایفش غافل نبود. ارتباطات مخفیانه اش با بقیه سلولها و با «محمدآقا» برقرار بود. پیامها را می فرستاد و می گرفت و در مورد مسائل مختلف مشورت می کرد. اطلاعیه مشترکش با «محمدآقا» در همین شرایط، صادر گردیده و به بیرون از زندان فرستاده شد. دفاعیه تکان دهنده و مفصلی را که در بیدادگاه نظامی خواند طی 5ـ6ساعت در همین روزها نوشت. در این دفاعیه رژیم پهلوی را از ابتدا تا آن زمان و از صدر تا ذیل سکه یک پول کرد».
سعید محسن پس از تحمل ماهها شکنجه در 4خرداد1351، به همراه سایر بنیانگذاران و اعضای مرکزیت سازمان به جوخه اعدام سپرده شد تا خون پاکش فدیه رهایی خلق و ماندگاری و آینده داری سازمان مجاهدین خلق ایران شود.
سعید در آن سالهای پرتلاطم، بطلان روشهای کهنه یی را که سران نهضت آزادی مبلغش بودند، در عمل مبارزاتی تجربه کرد و شکست آنها را دید و از همان جا بود که به جانب حنیف نژاد شتافت، تا او را در بنیانگذاری سازمان یاری کند. پیش از آن هم با اصغر بدیع زادگان آشنا شده بود. سیل جوادیه در سال41 و خراب شدن انبوهی از خانه های مردم محروم جنوب شهر، از حوادثی بود که دانشجویان و روشنفکران متعهد آن دوره را برای کمک به مردم برانگیخته بود. سعید در رأس فعالیتهای دانشجویانی بود که برای کمک به مردم جوادیه اکیپهای تعمیراتی تشکیل داده بودند. در سال41 هم که زلزله در آوج قزوین، ویرانیهای زیادی به بار آورد، سعید محسن و اصغر بدیع زادگان در رأس گروههای دانشجویی بودند که چند ماه شبانه روزی به کار در میان مردم پرداخته بودند. به زندان افتادنها و مشخص شدن سابقه سیاسی سعید باعث شده بود که در دوران سربازی به جهرم تبعیدش کنند. با آنکه سعید افسر وظیفه بود و مردم جهرم، مثل مردم همه جای ایران چشم دیدن نظامیان شاه را نداشتند، اما روحیه انقلابی و مردمیش و جاذبه او در میان مردم، چنان تأثیری به جا گذاشته بود که مردم روستاهای اطراف جهرم تا مدتها از «مهندس سعید» یاد می کردند.
پس از پایان خدمت نظام وظیفه، سعید به تهران آمد و در کارخانه ارج و سپس کارخانه سپنتا به کار مشغول شد. او هم زمان به فعالیتهای سیاسی خود ادامه داد. مطالعات عمیق و زندگی با محرومترین اقشار جامعه از سعید محسن عنصری ساخته بود که دیگر فعالیتهای رفرمیستی جبهه ملی و نهضت آزادی وی را ارضا نمی کرد. در این ایام او شبانه روز در فکر یافتن چاره یی برای خروج از بن بست مبارزه بود. سرانجام در ملاقات با محمد حنیف نژاد به ضرورت تأسیس یک سازمان انقلابیو حرفه یی برای گشودن بن بست مبارزاتی پی برد و به همراه او و اصغر بدیع زادگان در زمره بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران در آمد.
سعید محسن پس از تأسیس سازمان، به طور خستگی ناپذیر کار می کرد و هفته یی 16جلسه و قرار اجرا می نمود. او در جریان ضربه شهریور سال1350 توسط ساواک شاه دستگیر و به زندان افتاد. یکی از مجاهدان همزنجیر سعید، درباره سعید درزندان چنین نوشته است : «در اردیبهشت51 که بیدادگاههای شاه خائن، بنیانگذاران، اعضای مرکزیت و کادرهای سازمان را محاکمه می کردند، با سعید محسن و دو نفر دیگر هم سلول بودم. سلول کوچک یکنفره یی بود. سعید شعله سلول بود و به آن گرما، نور و نشاط می بخشید و وضع روحیش هیچ تفاوتی با شرایط قبل از دستگیری و خارج از زندان نداشت. همان طور شوخ و بانشاط برایمان شعر می خواند، شوخی می کرد، افسرهای زندان را که برای بازدید سلولها می آمدند دست می انداخت. درعین حال به هیچ وجه از وظایفش غافل نبود. ارتباطات مخفیانه اش با بقیه سلولها و با «محمدآقا» برقرار بود. پیامها را می فرستاد و می گرفت و در مورد مسائل مختلف مشورت می کرد. اطلاعیه مشترکش با «محمدآقا» در همین شرایط، صادر گردیده و به بیرون از زندان فرستاده شد. دفاعیه تکان دهنده و مفصلی را که در بیدادگاه نظامی خواند طی 5ـ6ساعت در همین روزها نوشت. در این دفاعیه رژیم پهلوی را از ابتدا تا آن زمان و از صدر تا ذیل سکه یک پول کرد».
سعید محسن پس از تحمل ماهها شکنجه در 4خرداد1351، به همراه سایر بنیانگذاران و اعضای مرکزیت سازمان به جوخه اعدام سپرده شد تا خون پاکش فدیه رهایی خلق و ماندگاری و آینده داری سازمان مجاهدین خلق ایران شود.
مجاهد شهید اصغر بدیع زادگان، سمبل جاودان مقاومت در زیر شکنجه
شهید بنیانگذار، اصغر بدیع زادگان در سال1319 در اصفهان به دنیا آمد.خردسال بود که خانواده اش به تهران آمدند و او دوره دبیرستان را در تهران گذراند و سپس در رشته مهندسی شیمی از دانشکده فنی دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد. اصغر در دوران تحصیل در دانشگاه به فعالیت سیاسی پرداخت، اما هیچ یک از افراد خانواده اش اطلاعی از فعالیتهای او نداشتند و ساواک شاه نیز تا هنگام دستگیریش هیچ سابقه یی از او نداشت. آن چه در اصغر بارز بود، همین رازداریش بود. بعداز سربازی،در کادر آموزشی دانشکده فنی دانشگاه تهران به کار پرداخت و از همان دوران رابطه اش با محمد حنیف و سعید محسن محکمتر شد. اصغر طی سالهای 44 تا 50 به واسطه حرفه اش در دانشکده فنی دانشگاه تهران، که امکان تماس با دانشجویان و استفاده از امکانات دانشگاه را به او می داد، در رشد سازمان چه از نظر نیروی انسانی و عضوگیری و چه از جهت تأمین امکانات، خدمات ارزنده یی انجام داد.
در ورای همه این ویژگیها و خدمات اصغر به جنبش انقلابی و نقش او در بنیانگذاری و ارتقاء سازمان، آنچه که نام او را در تاریخ مجاهدین جاودانه کرده، مقاومت اسطوره یی او در زیر شکنجه است. بهتر است بگوییم که اصغر بدیع زادگان، بنیانگذار مقاومت صبورانه و سرسختانه مجاهدین در زیر شکنجه تا فراسوی توان و طاقت انسانی است. او پایه گذار این سنت مجاهدی است که هیچ مرزی و حدی برای مقاومت وجود ندارد و هیچ توجیهی را برای تسلیم نباید به رسمیت شناخت.
اصغر، مصداق بارز این جمله نغز است که خودش گفته است:
«ارزش هرکس درمبارزه به اندازه مایه یی است که در این راه می گذارد. چگونه می توان کسی را که چیزی از دست نداده است، مبارز خواند».
اصغر خود همه چیزش را در راه رهایی مردم ایران فدا کرد.
در ورای همه این ویژگیها و خدمات اصغر به جنبش انقلابی و نقش او در بنیانگذاری و ارتقاء سازمان، آنچه که نام او را در تاریخ مجاهدین جاودانه کرده، مقاومت اسطوره یی او در زیر شکنجه است. بهتر است بگوییم که اصغر بدیع زادگان، بنیانگذار مقاومت صبورانه و سرسختانه مجاهدین در زیر شکنجه تا فراسوی توان و طاقت انسانی است. او پایه گذار این سنت مجاهدی است که هیچ مرزی و حدی برای مقاومت وجود ندارد و هیچ توجیهی را برای تسلیم نباید به رسمیت شناخت.
اصغر، مصداق بارز این جمله نغز است که خودش گفته است:
«ارزش هرکس درمبارزه به اندازه مایه یی است که در این راه می گذارد. چگونه می توان کسی را که چیزی از دست نداده است، مبارز خواند».
اصغر خود همه چیزش را در راه رهایی مردم ایران فدا کرد.
مجاهد شهید رسول مشکین فام، سمبل صلابت و قاطعیت انقلابی
رسول مشکین فام در سال1325 در شیراز به دنیا آمد و در همانجا دوران دبستان و دبیرستان را طی کرد. طی سالهای40 تا 42 که رسول آخرین سالهای دبیرستان را می گذراند، از نزدیک شاهد ماجرای سرکوبی قیام عشایر فارس بود (و بعدها سازمان ازتجارب و دستاوردهای او در تماس و رابطه نزدیک با روستاییان و عشایر فارس بهره بسیار برد)، او سپس در دانشکده کشاورزی کرج مشغول تحصیل گردید و از همین زمان توانست با سازمان ارتباط برقرار کند. در پایان تحصیلاتش به سربازی رفت و از دوسال دوران سربازی در کردستان حداکثر استفاده را به منظور انجام تحقیقات گسترده یی درباره تاریخچه و سوابق جنبش مسلحانه کردستان به عمل آورد و تحقیقاتش را در زمینه تأثیر اصلاحات ارضی شاه بر روستاهای ایران تکمیل کرد. در زمره خدمات ارزنده رسول مشکین فام، تحقیقات او درباره روستاهای ایران است. رسول ماهها از نزدیک با مردم محروم این مناطق زندگی کرد و با عشق و شوری بی پایان رنجها و مرارتهای روستائیان را بررسی نمود. کتاب «روستا و انقلاب سفید» ثمره تحقیقات ارزنده اوست.
اراده و قاطعیت شگفت انگیز رسول در مقاطع مختلف موجب خدمات ارزنده یی به سازمان شد. او در هر مأموریت با جسارتی بی نظیر و با تیزهوشی خلاقانه خودتمامی امکانات پیرامونش را جهت پیشبرد مسئولیت خویش به کار می گرفت و از همین رو بارها خطیرترین وظایف خود را با موفقیت کامل به پیش برد.
رسول هرجا که بود چه در میان مردم و چه در جمع مجاهدین، چه در سالهای اولیه که مجاهدین با دشواریهای پایه گذاری یک سازمان سیاسی نظامی در زیر اختناق و سرکوب ساواک روبه رو بودند و چه در شکنجه گاههای دژخیمان ساواک هرگز روحیه رزمنده و پرشور خود را از دست نداد. ویژگی انقلابی که به دوستان روحیه می داد و دشمنانش را خوار و خفیف می کرد. مجاهد قهرمان رسول مشکین فام از اعضای مرکزیت سازمان در سحرگاه خونین چهارم خرداد51 همراه با محمد حنیف و یاران قهرمانش در تاریخ مبارزات مردم ایران جاودانه شد.
اراده و قاطعیت شگفت انگیز رسول در مقاطع مختلف موجب خدمات ارزنده یی به سازمان شد. او در هر مأموریت با جسارتی بی نظیر و با تیزهوشی خلاقانه خودتمامی امکانات پیرامونش را جهت پیشبرد مسئولیت خویش به کار می گرفت و از همین رو بارها خطیرترین وظایف خود را با موفقیت کامل به پیش برد.
رسول هرجا که بود چه در میان مردم و چه در جمع مجاهدین، چه در سالهای اولیه که مجاهدین با دشواریهای پایه گذاری یک سازمان سیاسی نظامی در زیر اختناق و سرکوب ساواک روبه رو بودند و چه در شکنجه گاههای دژخیمان ساواک هرگز روحیه رزمنده و پرشور خود را از دست نداد. ویژگی انقلابی که به دوستان روحیه می داد و دشمنانش را خوار و خفیف می کرد. مجاهد قهرمان رسول مشکین فام از اعضای مرکزیت سازمان در سحرگاه خونین چهارم خرداد51 همراه با محمد حنیف و یاران قهرمانش در تاریخ مبارزات مردم ایران جاودانه شد.
مجاهد شهید محمود عسگری زاده، بیقرار و خلاق، سمبل جسارت و صلابت
محمود عسگری زاده، از اعضای برجسته مرکزیت مجاهدین در سال1325 در یک خانواده کارگری در شهر اراک به دنیا آمد. در دورانی که تحصیلات متوسطه را می گذراند خانواده اش به تهران آمدند. محمود همیشه برای تأمین مخارج تحصیلش کار می کرد و با رنج و محرومیت به خوبی آشنا بود. او پس از عضویت در سازمان به دلیل شایستگی هایش به سرعت مسئولیتهای هرچه بیشتری را برعهده گرفت. محمود که در ماشین سازی تبریز به کار اشتغال داشت، هم زمان مسئولیت شاخه تشکیلات تبریز را نیز عهده دار بود. در سال1349 به عضویت مرکزیت سازمان در آمد و مسئولیت اطلاعات سازمان را به عهده گرفت. دستاوردهای محمود به عنوان مسئول اطلاعات سازمان، جلوه یی از جدیت و پشتکار این مجاهد والامقام بود. شاخه تحت مسئولیت او توانست در مدت نسبتاً کوتاهی درمورد 1300نفر از اعضای ساواک شاه، به اطلاعات دقیقی از محل سکونت، محل کار، مسیرهای تردد، مشخصات ماشینها و امثالهم دست پیدا کند. تحت مسئولیت محمود، همچنین بسیاری از زندانها و شکنجه گاهها و خانه های امن ساواک شناسایی گردید. ازهمین رو دژخیمان ساواک، به خاطر کینه و وحشتی که از این مجاهد قهرمان داشتند، او را به زیر شدیدترین شکنجه ها بردند. با این حال محمود با مقاومتی شگفت انگیز، داغ دستیابی ساواک به اطلاعات سازمان را به دلشان گذاشت و آنها را در این میدان هم شکست داد.
یکی از مجاهدان همرزم، درباره مجاهد شهید محمود عسگری زاده می گوید:
محمود از آن مجاهدینی بود که در هر محیطی قرار بگیرند، آن را تحت تأثیر قرار داده و تغییر می دهند. او شخصیت بسیار اکتیو و نافذی داشت. از آن دسته انقلابیونی بود که در آن واحد می توانند در زمینه های مختلف فعال و تأثیرگذار باشند. مثلاً در همان حال که عضو کمیته مرکزی سازمان بود و مسئولیتهای سنگینی به عهده داشت، در حرکتها و اعتصابهای دانشجویی نیز بسیار فعال بود و همچنین بار معیشت خانواده خود را نیز به دوش می کشید. محمود به خاطر شخصیت فعال و نافذش در ارتباط با اقشار محروم با استقبال گرم آنها روبه رو بود و از این طریق امکانات زیادی را برای سازمان فراهم می آورد. به علت همین ویژگیها، به لحاظ امنیتی، عادیسازی بالایی داشت و کسی نمی توانست به موقعیت سازمانی و تشکیلاتی او پی ببرد. محمود در دانشکده علوم بازرگانی تحصیل می کرد و به علت نقشش در سازماندهی اعتصابات دانشجویی، توسط ساواک از دانشکده اخراج شد. اما به خاطر محبوبیت زیادی که در دانشکده و در بین دانشجویان داشت، دانشجویان به پشتیبانی از او اعتصاب کردند تا این که رژیم ناگزیر شد او را به دانشکده برگرداند. محمود نسبت به محرومان، عشق و دلسوزی خاصی داشت، در سال46 که خدمت سربازی خود را در تبریز با درجه ستوان دومی می گذراند، روابط بسیار صمیمانه یی با سربازان برقرار کرده بود، از جمله اقداماتی که او را در میان سربازان بسیار محبوب کرده بود، این بود که باشگاه افسران پادگان را که طبق معمول ارتش شاه، ویژه افسران بود، عمومی کرد تا سربازان نیز بتوانند از آن استفاده کنند. اگر چه افسران از این کار ناراحت و گزیده بودند، اما به خاطر محبوبیت بسیار محمود در میان سربازان، نمی توانستند واکنشی نشان دهند. اما اوج شخصیت والا و جوهره انقلابی محمود را پس از ضربه سال50 و در زندان و تحت اسارت دشمن می توان دید. محمود مسئول شاخةاطلاعات سازمان بود، اما به علت سادگی ظاهری و در واقع پیچیدگی محمود، ساواک تا ماهها هنوز پی به موقعیت و موضع او در سازمان نبرده بود. محمود با سخت کوشی و دشمن ستیزی خاص خود، اطلاعات بسیار ذیقیمتی از رژیم به دست آورده بود، وسعت و دقت این اطلاعات، که در جریان ضربه، به دست ساواک افتاد، رژیم شاه را به شدت دچار وحشت کرد. ساواک به شدت در صدد بود تا در بیاورد که این اطلاعات چگونه و از چه طریق به دست سازمان افتاده است، محمود کلیه مسئولیتها را در این زمینه به عهده گرفت و افراد شاخه تحت مسئولیت خود را با حسابشدگی بی اطلاع جلوه داد و همه اتهامات را متوجه خود کرد، البته این کار به بهای به جان خریدن شدیدترین شکنجه ها بود، بعد هم با محمل سازیهای دقیق و ایستادگی بر سر آنها، سرنخ این اطلاعات را کور کرد و مانع از آن شد که ساواک از او به کس دیگری دست پیدا کند. محمود همچنین با روحیه بالایی که داشت، بازجوهای ساواک را در اوج عربده کشیها و قدرت نماییهای آنها به تمسخر می گرفت و با ریختن ابهت پوشالی ساواک و بازجویان، به همرزمانش که زیر شکنجه بودند، روحیه می داد. محمود عسگری زاده، عضو برجسته مرکزیت مجاهدین در 4خرداد51 همراه با بنیانگذاران سازمان توسط دژخیمان شاه تیرباران گردید.
یکی از مجاهدان همرزم، درباره مجاهد شهید محمود عسگری زاده می گوید:
محمود از آن مجاهدینی بود که در هر محیطی قرار بگیرند، آن را تحت تأثیر قرار داده و تغییر می دهند. او شخصیت بسیار اکتیو و نافذی داشت. از آن دسته انقلابیونی بود که در آن واحد می توانند در زمینه های مختلف فعال و تأثیرگذار باشند. مثلاً در همان حال که عضو کمیته مرکزی سازمان بود و مسئولیتهای سنگینی به عهده داشت، در حرکتها و اعتصابهای دانشجویی نیز بسیار فعال بود و همچنین بار معیشت خانواده خود را نیز به دوش می کشید. محمود به خاطر شخصیت فعال و نافذش در ارتباط با اقشار محروم با استقبال گرم آنها روبه رو بود و از این طریق امکانات زیادی را برای سازمان فراهم می آورد. به علت همین ویژگیها، به لحاظ امنیتی، عادیسازی بالایی داشت و کسی نمی توانست به موقعیت سازمانی و تشکیلاتی او پی ببرد. محمود در دانشکده علوم بازرگانی تحصیل می کرد و به علت نقشش در سازماندهی اعتصابات دانشجویی، توسط ساواک از دانشکده اخراج شد. اما به خاطر محبوبیت زیادی که در دانشکده و در بین دانشجویان داشت، دانشجویان به پشتیبانی از او اعتصاب کردند تا این که رژیم ناگزیر شد او را به دانشکده برگرداند. محمود نسبت به محرومان، عشق و دلسوزی خاصی داشت، در سال46 که خدمت سربازی خود را در تبریز با درجه ستوان دومی می گذراند، روابط بسیار صمیمانه یی با سربازان برقرار کرده بود، از جمله اقداماتی که او را در میان سربازان بسیار محبوب کرده بود، این بود که باشگاه افسران پادگان را که طبق معمول ارتش شاه، ویژه افسران بود، عمومی کرد تا سربازان نیز بتوانند از آن استفاده کنند. اگر چه افسران از این کار ناراحت و گزیده بودند، اما به خاطر محبوبیت بسیار محمود در میان سربازان، نمی توانستند واکنشی نشان دهند. اما اوج شخصیت والا و جوهره انقلابی محمود را پس از ضربه سال50 و در زندان و تحت اسارت دشمن می توان دید. محمود مسئول شاخةاطلاعات سازمان بود، اما به علت سادگی ظاهری و در واقع پیچیدگی محمود، ساواک تا ماهها هنوز پی به موقعیت و موضع او در سازمان نبرده بود. محمود با سخت کوشی و دشمن ستیزی خاص خود، اطلاعات بسیار ذیقیمتی از رژیم به دست آورده بود، وسعت و دقت این اطلاعات، که در جریان ضربه، به دست ساواک افتاد، رژیم شاه را به شدت دچار وحشت کرد. ساواک به شدت در صدد بود تا در بیاورد که این اطلاعات چگونه و از چه طریق به دست سازمان افتاده است، محمود کلیه مسئولیتها را در این زمینه به عهده گرفت و افراد شاخه تحت مسئولیت خود را با حسابشدگی بی اطلاع جلوه داد و همه اتهامات را متوجه خود کرد، البته این کار به بهای به جان خریدن شدیدترین شکنجه ها بود، بعد هم با محمل سازیهای دقیق و ایستادگی بر سر آنها، سرنخ این اطلاعات را کور کرد و مانع از آن شد که ساواک از او به کس دیگری دست پیدا کند. محمود همچنین با روحیه بالایی که داشت، بازجوهای ساواک را در اوج عربده کشیها و قدرت نماییهای آنها به تمسخر می گرفت و با ریختن ابهت پوشالی ساواک و بازجویان، به همرزمانش که زیر شکنجه بودند، روحیه می داد. محمود عسگری زاده، عضو برجسته مرکزیت مجاهدین در 4خرداد51 همراه با بنیانگذاران سازمان توسط دژخیمان شاه تیرباران گردید.
.